Yapay zekâ bir özellik değil, işleyiş kararıdır.

“Yapay zekâyı nereye ekleyebiliriz?” yanlış ilk sorudur.

Bu soru teknolojiyi amaç, işi ise uygulama alanı haline getirir. Sonuç genellikle etkileyici görünen ama gerçek akışta yeni bir karar yükü yaratan bir özellik olur.

Daha yararlı soru şudur: Hangi karar veya görev, mevcut bilgi ve araçlarla gereğinden fazla zaman, tekrar ya da belirsizlik üretiyor?

Bir yapay zekâ davranışının dört açık parçası olmalıdır.

Değerlendirme, canlıya çıkmadan önce başlayan bir ürün disiplinidir.

Tek bir genel doğruluk puanı, gerçek kullanım içindeki kaliteyi açıklamaz. Farklı görevleri, kullanıcı bağlamlarını ve hata maliyetlerini ayrı ayrı görünür kılmak gerekir.

Değerlendirme örnekleri ürünün beklenen davranışını somutlaştırır. Model, veri veya yönlendirme değiştiğinde sistemin aynı ürün davranışını sürdürüp sürdürmediğini anlamamızı sağlar.

İnsan denetimi, yalnızca bir onay kutusu değildir.

• Kullanıcı sistemin öneri mi, karar mı ürettiğini anlamalıdır.
• Düzeltme, reddetme ve geri bildirim akışın doğal parçası olmalıdır.
• Yüksek etkili ve belirsiz durumlarda otomatik ilerleme yerine açık durma davranışı bulunmalıdır.
• İnsan müdahalesi yalnızca hatayı kapatmamalı, sistemin bir sonraki değerlendirmesini de beslemelidir.

İyi yapay zekâ deneyimi, yapay zekâyı değil işi görünür kılar.

Teknoloji doğru kurulduğunda kullanıcı modelle uğraşmaz; daha iyi bilgiyle, daha açık sınırlarla ve daha az gereksiz adımla işini tamamlar.